Heel mijn leven heb ik geleerd dat er een moment komt waarop er iets betekenisvols gebeurt. Mijn moeder zei vaak dat zodra je vijftig wordt, er een diepgaande verandering plaatsvindt. Ze vertelde dat die jaren de meest ontspannen decennia van haar leven waren, omdat ze ophield zich zorgen te maken over wat anderen van haar dachten. Ze begon voor zichzelf te leven, zonder de beperkingen van sociale verwachtingen.
Ikzelf heb diezelfde ontspanning niet gevoeld in mijn vijftiger jaren. Misschien heb ik die innerlijke rust waar mijn moeder het over had, pas later bereikt. Het kostte me veel meer geduld en een reeks gebeurtenissen om te begrijpen wat het betekent om echt vrij te zijn. Want hoewel ik mijn hele leven als kantoormedewerkster heb gewerkt en vóór mijn veertigste werd ontslagen, vond ik al snel een andere functie, dicht bij huis. Zonder dat ik nog hoefde te pendelen, ontdekte ik een nieuwe vrijheid – tijd.
En de tijd bracht een nieuwe kans met zich mee: fotografie. Ik ben altijd gepassioneerd geweest door dit vak, maar had nooit de moed om er mijn hele leven aan te wijden. Op een dag hoorde ik over een lokale groep, de Foto-Art Coalitie van Milwaukee, en besloot me aan te sluiten. Het was een plek waar ik me thuis voelde, waar ik al mijn gedachten en gevoelens kon uitdrukken via beelden. Ik ging naar alle mogelijke lessen en presentaties, bleef leren en verbond me met anderen die hun liefde voor fotografie deelden.
Toen kwam er een maandelijkse wedstrijd. Elke deelnemer kreeg een inspirerende zin, een willekeurige artistieke gedachte, en werd uitgenodigd om een werk rond dat idee te creëren. Mijn zin was eenvoudig maar krachtig: “Jezelf zijn is de grootste uitdaging.” Ik dacht aan invloeden die mij in de loop van de tijd hebben gevormd – Cindy Sherman en Frida Kahlo. Ik maakte een zelfportret in de stijl van een femme fatale en deed ermee mee aan de wedstrijd. Ik won niet, maar kreeg een eervolle vermelding, en dat was genoeg om mijn ogen te openen.
Op dat moment wist ik dat ik kunstenaar wilde worden. Het was een beslissing die zwaarder leek dan ik in het begin had gedacht. Ik wist dat ik misschien niet goed genoeg zou zijn, maar ik koos ervoor dit pad serieus te nemen. Ik leerde Photoshop gebruiken, leerde hoe ik in tentoonstellingen kon komen en hoe ik werken kon maken die diepe boodschappen overbrengen. In de afgelopen vijf jaar heb ik ongeveer dertig zelfportretten gemaakt, elk anders, elk met een uniek verhaal. Ik heb geleerd niet alleen beelden te creëren, maar ook emoties.
Een van mijn recentste series was geïnspireerd door de zorg voor een dierbare in een vergevorderd stadium van dementie. Ik maakte dertien grappige maar betekenisvolle scènes die momenten uit mijn leven weerspiegelden met mijn moeder en zus. Elke scène was gebaseerd op een waargebeurde situatie, een moment dat me leerde hoe ik met zulke gevoelige situaties moest omgaan, maar ook hoe ik zelfs in de moeilijkste tijden wat humor kon vinden.
Via fotografie vond ik enorme vrijheid. De vrijheid om te creëren, te verkennen en te doen wat ik leuk vind. Ik voel me compleet wanneer ik voor de camera sta, wanneer ik mijn eigen wereld kan opbouwen en delen met anderen. Ik voel niet langer de behoefte me aan te passen aan een door anderen opgelegd patroon. Ik heb geleerd de verwachtingen van anderen los te laten en voor mezelf te leven.
Ik realiseerde me dat ik als kind een acteur was in mijn eigen leven. Ik hield ervan om rollenspellen te spelen, om me in verschillende personages te transformeren. Met mijn zussen speelde ik vaak een spel waarbij ik de televisie was. Elke keer dat er op de afstandsbediening werd gedrukt, moest ik een nieuwe show, een nieuw verhaal bedenken. Het was een magische tijd waarin mijn verbeelding geen grenzen kende. Maar naarmate ik opgroeide, werd ik iemand die probeerde anderen tevreden te stellen. Regels en nog meer regels nestelden zich in mijn hoofd: wat ik wel en niet mocht doen. Die regels werden schilden die me beschermden, maar ook beperkten.
Toch ben ik veranderd. Naarmate de jaren verstreken en ik zestig werd, realiseerde ik me dat veel van die regels zijn verdwenen. Misschien was de dood van mijn ouders een keerpunt, een moment waarop ik begreep dat ik niet langer aan andermans verwachtingen hoefde te voldoen. Of misschien is zestig gewoon de leeftijd waarop we echt beginnen te begrijpen wie we zijn en wat we met de rest van ons leven willen doen.
Dit is ware vrijheid: leven voor jezelf. Je passies volgen, je eigen pad creëren en authentiek zijn, zonder angst om veroordeeld te worden. Dit is de waarheid die ik ontdekte terwijl ik groeide en veranderde. Elke dag is een kans om iemand beter te worden, om intenser en oprechter te leven. En in mijn kunst heb ik de meest eerlijke en bevrijdende manier gevonden om mezelf uit te drukken.
