Mijn hele leven heb ik geleerd dat er een moment is waarop iets belangrijks gebeurt. Mijn moeder zei vaak dat, zodra je 50 jaar oud wordt, er een diepgaande verandering plaatsvindt. Ze zei dat die jaren de meest ontspannen decennia van haar leven waren, omdat ze zich geen zorgen meer maakte over wat anderen dachten. Ze begon voor zichzelf te leven, zonder de beperkingen die de sociale verwachtingen met zich meebrachten.
Ik echter, heb diezelfde ontspanning niet ervaren in mijn vijftiger jaren. Misschien kwam ik later tot die innerlijke rust waar mijn moeder het over had, maar het kostte me veel geduld en een reeks gebeurtenissen om te begrijpen wat het betekent om echt vrij te zijn. Want ondanks dat ik mijn hele leven als kantoormedewerker had gewerkt en het bedrijf me voor mijn veertigste ontsloeg, vond ik snel een andere functie, vlakbij huis. Zo ontdekte ik een nieuwe vrijheid – tijd.
En tijd bracht een nieuwe mogelijkheid: fotografie. Ik was altijd al gepassioneerd door dit vakgebied, maar ik had nooit de moed om mijn hele leven aan deze passie te wijden. Op een dag hoorde ik van een lokale groep, de Foto-arts Coalitie van Milwaukee, en besloot me aan te sluiten. Het was een plek waar ik me thuis voelde, waar ik al mijn gedachten en gevoelens door middel van beelden kon uitdrukken. Ik ging naar alle lessen en presentaties die mogelijk waren, leerde continu, en maakte contact met andere mensen die hun liefde voor fotografie deelden.
Toen kwam er een maandelijkse wedstrijd. Iedere deelnemer kreeg een inspirerende zin, een willekeurige artistieke gedachte, en werd uitgenodigd om een werk te maken rondom dit idee. Mijn zin was simpel, maar krachtig: “Jezelf zijn is de grootste uitdaging.” Ik dacht aan de invloeden die me in de loop der tijd hadden beïnvloed – Cindy Sherman en Frida Kahlo. Ik maakte een zelfportret in de stijl van een femme fatale en deed dit in de wedstrijd. Ik won niet, maar kreeg een eervolle vermelding, en dit was genoeg om mijn ogen te openen.
Op dat moment wist ik dat ik een artiest wilde worden. Het was een beslissing die veel ernstiger leek dan ik aanvankelijk had gedacht. Ik was me ervan bewust dat ik misschien niet goed genoeg zou zijn, maar ik koos ervoor om deze weg serieus te nemen. Ik leerde Photoshop gebruiken, ik leerde hoe ik tentoonstellingen kon binnenkomen en hoe ik werken kon maken die diepe boodschappen overbrachten. In de afgelopen vijf jaar heb ik ongeveer dertig zelfportretten gemaakt, elk verschillend, elk met een uniek verhaal. Ik leerde niet alleen beelden te creëren, maar ook emoties.
Een van de meest recente werkseries werd geïnspireerd door het zorgen voor een dierbare die in een vergevorderd stadium van dementie verkeerde. Ik maakte 13 grappige, maar betekenisvolle scènes die momenten uit mijn leven weergaven, samen met mijn moeder en zus. Elke scène was gebaseerd op een echte gebeurtenis, een moment dat me leerde hoe om te gaan met deze delicate momenten, maar ook hoe ik een beetje humor kon vinden, zelfs in de moeilijkste situaties.
Door fotografie vond ik enorme vrijheid. De vrijheid om te creëren, te verkennen, te doen wat ik leuk vond. Ik voel me compleet wanneer ik voor de camera sta, wanneer ik mijn eigen wereld kan bouwen en deze met anderen kan delen. Ik voel niet langer dat ik me moet conformeren aan een door anderen opgelegd patroon. Ik leerde de verwachtingen van anderen los te laten en voor mezelf te leven.
Ik realiseerde me dat ik in mijn jeugd een acteur in mijn eigen leven was. Ik hield van rollenspellen, me in verschillende personages veranderen. Met mijn zussen speelde ik vaak een spel waarin ik de televisie was. Elke keer dat ik de afstandsbediening indrukte, moest ik een nieuwe show verzinnen, een nieuw verhaal. Het was een magische tijd, waarin mijn verbeelding onbeperkt was. Maar naarmate ik ouder werd, veranderde ik in een persoon die probeerde anderen tevreden te stellen. Er kwamen meer en meer regels in mijn hoofd: wat ik wel en niet kon doen. Dit werden schilden die me beschermden, maar me ook beperkten.
Ik ben echter veranderd. Naarmate de jaren verstreken en ik 60 jaar oud werd, realiseerde ik me dat veel van die regels in elkaar stortten. Misschien was de dood van mijn ouders een keerpunt, een moment waarop ik begreep dat ik niet langer aan de verwachtingen van iemand hoefde te voldoen. Of misschien is 60 jaar gewoon de leeftijd waarop we echt beginnen te begrijpen wie we zijn en wat we met de rest van ons leven willen doen.
Dit is de ware vrijheid: voor jezelf leven. Je passies volgen, je eigen pad creëren en authentiek zijn, zonder bang te zijn voor oordeel. Dit is de waarheid die ik ontdekte naarmate ik ouder werd en veranderde. Elke dag is een kans om een beter persoon te worden, om intenser en authentieker te leven. En in mijn kunst heb ik de meest eerlijke en bevrijdende manier gevonden om mezelf uit te drukken.
