De oude vrouw heette Elisabeth.
Toen Marta naar haar toe kwam, merkte de vrouw haar eerst niet eens op. Ze staarde in de verte, alsof ze iemand verwachtte die nooit meer zou komen.
— «Hallo…» zei Marta zacht.
Elisabeth schrok en draaide langzaam haar hoofd.
— «Jij… tegen mij?»
— «Ja. Heeft u het koud?»
De oude vrouw glimlachte zwak.
— «Koud… maar niet van buiten.»
Vanaf die dag kwam Marta elke dag bij haar.
Ze bracht thee, een stukje brood, soms een appel uit de kantine. In het begin sprak Elisabeth nauwelijks, maar langzaam begon ze zich te openen.
Ze had een familie gehad. Een zoon, een schoondochter… kleinkinderen.
— «Ze zeiden dat ik een last werd…» fluisterde ze eens.
Marta kneep in haar hand.
— «U bent geen last.»
Elke dag zorgde het meisje meer voor haar: ze dekte haar toe met een deken, hielp haar lopen, luisterde naar haar verhalen.
En voor het eerst in lange tijd begon Elisabeth weer te glimlachen.
Op een avond kwam de oude vrouw niet bij de poort.
Marta wachtte… een uur… twee…
— «Er is iets gebeurd…» fluisterde ze.
De volgende dag vond de opvoedster Anna het adres waar Elisabeth woonde. Ze gingen samen.
De deur stond op een kier.
In de kamer was het stil. Te stil.
Elisabeth lag op het bed, alsof ze gewoon sliep.
Marta kwam langzaam dichterbij.
— «Oma…»
Geen antwoord.
Maar op tafel lag een envelop.
Anna opende hem voorzichtig en verstijfde.
— «Marta… dit is voor jou…»
Binnenin zat een brief.
«Als je dit leest, ben ik er niet meer. Dank je… dat jij de enige was die mij niet als last zag, maar als mens. Ik laat je alles wat ik heb… maar het belangrijkste is mijn liefde. Jij hebt mij de laatste dagen gegeven waarvoor het de moeite waard was om te leven…»
Marta huilde terwijl ze de brief tegen zich aan drukte.
Een paar weken later bleek dat Elisabeth een klein huis buiten de stad had en spaargeld waarvan haar familie niets wist.
Maar voor Marta was dat niet belangrijk.
Het belangrijkste had ze al gekregen.
Voor het eerst in haar leven voelde ze zich echt nodig.
En misschien voelde Elisabeth, ergens daarboven, zich eindelijk niet meer alleen.
Wat denk je hiervan? Laat alsjeblieft je mening achter in de comments en deel dit verhaal! Als je één advies kon geven aan een van de personages uit dit verhaal, wat zou dat advies dan zijn? Laten we het bespreken in de comments op Facebook.
