“5 november 2018 is de dag waarop mijn leven voorgoed veranderde. Een paar dagen daarvoor was ik bij de gynaecoloog voor een uitstrijkje, toen de arts me vertelde dat de afspraak niet door kon gaan omdat mijn urine een positieve zwangerschapstest aangaf. Tot mijn grote schok was ik er helemaal niet klaar voor om opnieuw zwanger te zijn. Ik was al moeder van een 11-jarige én een baby van 9 maanden. Hoe kon ik in hemelsnaam ALWEER zwanger zijn? Mijn man werkt lange dagen, ik zie hem zelden, dit kon gewoon niet. Mijn gynaecoloog zei: ‘Laten we een echo inplannen. Dan kijken we hoe ver je bent en nemen we het vanaf daar over.’ Ik bracht het weekend door in diepe angst en depressieve gevoelens, onzeker over nog een baby zo snel na mijn nieuwste gezinsuitbreiding in 10 jaar.
Op maandagochtend 5 november was het zover en kreeg ik mijn eerste echo. De echoscopiste begon met het onderzoek en zei al snel: ‘O, zie je wat ik zie?’ Mijn reactie was: ‘O nee, twee vruchtzakjes? Zeg me alsjeblieft niet dat we een tweeling krijgen?’ Waarop de echoscopiste zei: ‘Nee, nee, tel de eitjes maar eens…’
Oké, in mijn hoofd begon ik te tellen. Eén, twee… (ik begon hem al te knijpen), en ik schreeuwde het uit: ‘OOHHH MIJN GOD, ZIJN DAT ER DRIE?!’ De echoscopiste antwoordde: ‘Dat klopt, je bent zwanger van een DRIELING.’ Je kunt je mijn reactie wel voorstellen: ik lag hysterisch te huilen op de onderzoeksstoel en trok helemaal wit weg, terwijl mijn man, die onze dochter van 9 maanden vastdroeg, huilde van geluk. De echoscopiste vroeg natuurlijk: ‘O, heb je een vruchtbaarheidsbehandeling gehad?’ Ik zei: ‘Nee, dit is volkomen natuurlijk ontstaan.’ Ze zei: ‘WAUW!! Je verwacht een spontane drieling. Dit is een zeldzame situatie van 1 op de 10.000.’
Na de echo had ik een gesprek met de gynaecoloog. Hij informeerde me dat ik pas 6 weken zwanger was en dat er een grote kans bestond dat ik één of alle drie de baby’s zou verliezen. ‘Maak je geen zorgen!’ GEEN ZORGEN MAKEN?! Was hij helemaal gek geworden? Het enige wat door mijn hoofd spookte was: ‘Vijf kinderen, vijf kinderen, O MEIN GOD, hoe ga ik in hemelsnaam vijf kinderen betalen?’ We gingen naar huis, ik kroop in bed en heb alleen maar gehuild, gehuild en nog eens gehuild. Ik wou dat ik kon zeggen dat ik het nieuws beter opnam, maar dat was niet zo. De daaropvolgende 4 weken bracht ik huilend door, vol depressieve gevoelens, angst en onzekerheid, terwijl ik afwachtte of we daadwerkelijk een baby zouden verliezen of niet. De dag van de afspraak brak aan en ik kreeg opnieuw een echo. Dit keer maakten alle drie de baby’s het uitstekend en hun hartslag lag ruim boven de 120 slagen per minuut. De gynaecoloog stelde vriendelijk voor om na te denken over een foetale reductieprocedure (het verminderen van het aantal foetussen). Ik kan niet ontkennen dat het door mijn hoofd spookte, maar hoe zou ik in vredesnaam mijn zwangerschap kunnen laten reduceren?
Die avond vertelde ik mijn moeder eindelijk dat ik zwanger was en een drieling verwachtte (10 weken zwanger). Mijn moeder sloot me in haar armen, huilde met me mee en zei: ‘God heeft je deze drie baby’s met een reden gegeven.’ Ik wilde haar niet geloven en bleef maar zeggen: ‘Waarom ik, waarom zou hij me straffen?’ Toen zei mijn moeder: ‘Herinner je je nog, Christine, dat je in de loop van je volwassen leven drie baby’s bent verloren (drie miskramen)? Denk je dat dit Gods manier is om je je drie verloren baby’s terug te geven?’ Ik zat daar, nog steeds huilend. Het was echter alsof ik een openbaring kreeg, de wolken opentrokken en God via mijn moeder tot me sprak. Ik besefte dat dit geen straf of een test is. Dit is mijn reden. Het is de bedoeling dat ik deze kinderen krijg.
In de daaropvolgende weken begon ik een perinatoloog te bezoeken (een arts die gespecialiseerd is in hoogrisicozwangerschappen). De perinatoloog zei: ‘U heeft een zeldzaam geval, mijn beste.’ Ik zei: ‘Hoezo?’ Hij zei: ‘Het lijkt erop dat u op twee verschillende momenten zwanger bent geworden van twee afzonderlijke eicellen, aangezien uw drieling een week verschilt in zwangerschapsduur.’ O MEIN GOD, WAT!! De perinatoloog verklaarde dat Baby A en Baby B (identieke tweeling) een week na Baby C (twee-eiig) zijn verwekt. Baby C is qua zwangerschapsduur een week verder ontwikkeld. Ik wist niet eens dat dat mogelijk was! De verbazingwekkende momenten hielden daar niet op.
Ik was nu ongeveer 16 weken zwanger en de perinatoloog zei: ‘Wilt u het geslacht van de baby’s weten?’ Ik zei: ‘Ja, maar kunt u het voor mij opschrijven? Ik wil mijn familie over een paar dagen verrassen in Disney World.’ Met de hulp van mijn nichtje bestelden we drie Mickey-oren in het roze of blauw. We besloten dat we de hulp van Mickey en Minnie wilden om het geslacht van de baby’s te onthullen, dus gingen we naar een ontmoeting met onze familie en vrienden. De coördinator zei tegen mijn echtgenoot, mijn oudste dochter en mijzelf: ‘Put je handen achter je rug, we leggen de oren in jullie handen en op de telling van drie laten we het zien.’ Mijn emoties draaiden overuren. Ik was er zeker van dat het twee verschillende geslachten waren en dat er absoluut een jongen bij zou zitten.
Oké, iedereen aftellen: drie, twee, één: Muts A (MEISJE), Muts B (MEISJE), Muts C (MEISJE). Ik huilde zo hard dat ik niet eens helder kon nadenken, maar WAUW, ik stond op het punt moeder te worden van vijf MEISJES! Mijn hoofd stond op ontploffen. Mijn man huilde opnieuw van geluk en mijn oudste dochter werd helemaal gek van vreugde. Ze wilde wel heel graag een broertje.
We kwamen terug uit Disney World en vervolgden onze wekelijkse controles bij de perinatoloog. Hij zei dat we Baby A en Baby B heel nauwlettend in de gaten moesten gaan houden. Ik vroeg waarom. Vervolgens dropte de perinatoloog nog een bom op een toch al schokkende zwangerschap. Hij zei dat ze mogelijk het Tweeling Transfusie Syndroom (TTS) hadden. Wat betekent dat? De perinatoloog legde uit dat de tweeling, doordat ze één vruchtzak delen, ook een navelstreng delen waarmee ze voedingsstoffen, bloed, enzovoort heen en weer uitwisselen. Als op een gegeven moment één van de twee baby’s stopt met groeien, kunnen we één of beide baby’s verliezen. Maar wacht eens even, we hebben net aan onze familie en vrienden verteld dat we een drieling verwachten! Mijn hart kon dit bijna niet verdragen.
De weken gingen voorbij… week 20, week 21, week 22, week 23… Houston, we hebben een probleem. Mijn waarnemend perinatoloog zei: ‘U moet een paar dagen in het ziekenhuis blijven voor bedrust, en aanstaande maandag onderzoeken we u opnieuw.’ Ehm oké, wat is er aan de hand? Maandagen brengen echt nooit goed nieuws. Ik werd in een rolstoel naar de spreekkamer op de eerste verdieping van het ziekenhuis gebracht. De perinatoloog en de echoscopiste begonnen met het onderzoek en zagen dat Baby A was gestopt met groeien. ‘We moeten praten.’ De artsen brachten me terug naar mijn kamer en adviseerden mijn gynaecoloog dat ik binnen een paar dagen moest bevallen, anders zou ik ze allemaal kunnen verliezen. Ik zat er helemaal doorheen en huilde onophoudelijk.
Ik was pas 23 weken en een paar dagen zwanger, dit was levensgevaarlijk. Ik zou in feite al mijn baby’s kunnen verliezen. Kon ik het nog rekken, waren er andere opties? Binnen een paar uur kwam mijn perinatoloog binnen en zei: ‘Ik heb een tweede optie, het is een wanhoopspoging, maar het kan je baby’s redden. We moeten je vanavond nog van Atlanta naar Houston krijgen!’ In mijn hoofd dacht ik: ‘Oké wat is het plan, moet ik naar het vliegveld, wat moet ik doen, wie ga ik zien?’ De coördinator informeerde mij: ‘U verlaat dit ziekenhuis niet op eigen gelegenheid. Er komt nu een traumahelikopter/ambulancevlucht uit Houston om u op te halen en te vervoeren naar het Children’s Hospital of Texas. Daar staat een team van artsen op u te wachten. Zij gaan deze speciale ingreep uitvoeren en hopelijk uw baby’s redden.’
Binnen de daaropvolgende 12 uur moest mijn echtgenoot onze peuter van 13 maanden afzetten bij familie, opvang regelen voor mijn 11-jarige dochter, een tas inpakken voor ons beiden en bidden dat alles goed zou komen.
We kwamen aan in Texas, waar we die avond meteen naar de operatiekamer werden gebracht. De arts vertelde me dat ik tijdens de hele ingreep wakker moest blijven; het plan was om de bloedvaten in de placenta met een laser te behandelen om zo de bloedtoevoer te herstellen die ervoor zorgde dat Baby A niet meer groeide. Als we dit konden oplossen, hadden we deze zwangerschap wellicht gered. De volgende dag voerden de artsen een echo uit, en alle drie de baby’s leefden nog en maakten het goed. Onze gebeden waren verhoord. Ik kwam met drie baby’s en ik ging naar huis met drie baby’s. Veilig en wel keerde ik terug naar Atlanta. Oké, het enige wat ik nu hoef te doen is de 28 weken zwangerschap halen, dan zullen deze meisjes het redden.
28 maart 2019 – Ik was nu 26 weken en 3 dagen zwanger. ‘Wauw, ik ben gigantisch voor iemand die zwanger is van een baby van 9 maanden. Ik weet niet of ik dit nog langer volhoud.’ Mijn lichaam gaf ondertussen hetzelfde signaal af. Mijn pijnen waren verschrikkelijk. Ik belde de praktijk van mijn gynaecoloog en vertelde dat ik gecontroleerd moest worden, deze pijn ging gewoon niet weg. De arts zei: ‘Kom niet naar de praktijk, ga direct naar het ziekenhuis, daar is een arts aanwezig.’ Ik kwam rond 22.00 uur aan in het ziekenhuis en er werd een onderzoek gedaan. De arts zei: ‘Je hebt ongeveer 4 cm ontsluiting en je hebt weeën.’
‘Oké, kan ik naar huis om het nog even uit te zingen?’ De arts zei: ‘Nee, het spijt me, maar je moet vandaag bevallen. Je bent te ver gevorderd om de bevalling nog te stoppen. En omdat je een drieling verwacht, moeten we proberen de bevalling tot 08:00 uur ’s ochtends uit te stellen, omdat we nu niet genoeg personeel klaar hebben staan om je baby’s op te vangen.’
Op 29 maart om 8:03 uur werd Baby A geboren. Om 8:04 uur kwam Baby B, en om 8:05 uur Baby C. Die angsten, onzekerheid en depressie kwamen weer helemaal terug. Deze meisjes waren extreem vroeggeboren, wat betekende dat? Helaas kon ik de meisjes vanwege een onvoorziene koorts pas 3 dagen na hun geboorte op de neonatale intensieve zorgen (NICU) vasthouden of zien. Mijn man probeerde me zo goed mogelijk voor te bereiden: ‘Christine, schrik niet. Probeer sterk te blijven, het zijn heel kleine baby’s, ze liggen in couveuses en zijn omringd door apparatuur.’ Toen zag ik mijn meisjes eindelijk voor het eerst. O MIJN GOD, ze waren zo klein als de palm van mijn hand, en ze waren gewoon perfect.
De daaropvolgende weken waren erg onzeker. Elke dag bracht nieuwe uitdagingen met zich mee, nieuwe medische termen die we moesten leren, en de angst dat we nog lang niet uit de gevarenzone waren. Op 13 april, mijn verjaardag, werd ik gebeld door de neonatoloog. Hij zei: ‘Er is afgelopen nacht iets gebeurd, de meisjes zijn eindelijk aan de winnende hand.’ Ohhhh hallelujah, mijn gebeden worden echt verhoord. De neonatoloog zei: ‘We zijn er nog niet, we hebben nog een lange weg te gaan, maar ik denk dat je meisjes het gaan halen.’ Voor het eerst kon ik weer opgelucht ademhalen.
Er gingen 103 dagen voorbij, en het was 2 juli 2019. We hadden een heel nieuwe manier van ouderschap geleerd. We leerden luiers verschonen in een couveuse, hoe we geborgenheid konden bieden en hoe we moesten buitelen (buidelen/kangoeroeën). We begonnen met maat P2 Pampers-luiers en zaten nu eindelijk in een pasgeboren maat luier. De meisjes waren eerst te klein voor poppenkleedjes, maar droegen nu eindelijk kleding in de maat voor vroeggeborenen. Mijn kleine baby’s van 735 gram, 907 gram en 990 gram wogen nu respectievelijk 2550 gram, 2350 gram en 2720 gram. Deze meisjes zijn mijn helden. Nu mocht ik ze mee naar huis nemen en leren hoe ik een gezin met vijf meisjes moest runnen.
Het is nu precies 26 maanden geleden dat deze meisjes in mijn leven kwamen. Had ik ooit gedacht dat dit mijn leven zou zijn? Absoluut niet. Zou ik er iets aan willen veranderen? Absoluut niet. Ze hebben mij veranderd, ze hebben me geholpen te groeien als mens en als moeder. Deze meisjes hebben me geleerd dat er geen heel dorp nodig is om ze op te voeden; er is alleen een geweldige vader nodig, ikzelf en mijn inmiddels tienerdochter (de beste helper ooit) om dit gezin te laten draaien. We zijn ons avontuur begonnen en we doen het niet rustiger aan.
We zijn geen gewoon gezin van zeven. We houden van reizen, we houden van avontuur, we gaan graag naar Disney en we verkennen graag de wereld. We zijn net zo spontaan als onze drieling. Wij zijn Christine, Talmage, Natalia, Mila, Aria, Lilah en Sienna, en wij zijn de familie Taala.”
Wat denk je hiervan? Laat alsjeblieft je mening achter in de comments en deel dit verhaal! Als je één advies kon geven aan een van de personages uit dit verhaal, wat zou dat advies dan zijn? Laten we het bespreken in de comments op Facebook.
